پرش به محتوای اصلی
جمال‌الدین عبدالرزاق

مقطعات

شمارهٔ ۱۳۳ - هجو گفتن

مراخود نیست عادت هجو گفتن

که کردستم طمع زین قوم کوتاه

معاذالله که من کس را کنم هجو

ز مدح گفته نیز استغفرالله

ادامه‌ی مقطعات

  1. شمارهٔ ۱۳۵ - فراقعالم الاسرار آگاهست آن کز قدرتش
  2. شمارهٔ ۱۳۶ - موی سپیدهر چه موی سپید بینی تو
  3. شمارهٔ ۱۳۷ - هجای روااگر در شعر من زین پس یکی بیت هجا گفتم
  4. شمارهٔ ۱۳۸ - مدیحاگر مدیحت گویم نیابم از تو عطا
  5. شمارهٔ ۱۳۹ - شادی و غمهر شادی و غم که هست اندر دهر
  6. شمارهٔ ۱۴۰ - مزبله دیوتا کی ایدل تو درین مزبله دیو زحرص
  7. شمارهٔ ۱۴۱ - کبر و غرورآن شنیدستی که نمرود از مقام افتخار
  8. شمارهٔ ۱۴۲ - دوریبخدائی که پس از طاعت او
همه‌ی مقطعات ←

درباره‌ی جمال‌الدین عبدالرزاق

جمال الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی شاعر سدهٔ ششم هجری بود (درگذشته به سال ۵۸۸ هجری قمری). او از بنیانگذاران سبک عراقی به شمار می‌رود. فرزند وی کمال‌الدین اسماعیل نیز از شاعران بزرگ ایران زمین است. وی در اصفهان زاده شد اما به آذربایجان نیز سفر کرد و گویا در نقاشی نیز دست داشته و با خاقانی شروانی و انوری و ظهیر فاریاب...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.