پرش به محتوای اصلی
جمال‌الدین عبدالرزاق

مقطعات

شمارهٔ ۱۲۶ - تحفه

ای شده فر شکوه مسندت

هم جمال ملت و هم زین آن

بنده را دینیست بر انعام تو

چون بنگذارد سخایت دین آن

هر زمانم طعنه از دشمنیست

کم جگرخون میشود ازشین آن

من نمیگویم مرا یک بدره ده

یا مده هیچم ولی ما بین آن

تحفه آورده ام نزدیک تو

یا بهایش یا عوض یا عین آن

ادامه‌ی مقطعات

  1. شمارهٔ ۱۲۸ - خواهش کاردیک کارد بخواستم ز تو روزی
  2. شمارهٔ ۱۲۹ - خاطر وقادخاطری دارم چنان وقاد وتیز و تند رو
  3. شمارهٔ ۱۳۰ - غلهای آنکه بنزد عقل فاضلتر
  4. شمارهٔ ۱۳۱ - رسمخواجه محترم ربیب الدین
  5. شمارهٔ ۱۳۲ - دعا و ثناای بر میان چرخ کمر از وفای تو
  6. شمارهٔ ۱۳۳ - هجو گفتنمراخود نیست عادت هجو گفتن
  7. شمارهٔ ۱۳۴ - شیشه میبرف آمد و راه ما ببستست
  8. شمارهٔ ۱۳۵ - فراقعالم الاسرار آگاهست آن کز قدرتش
همه‌ی مقطعات ←

درباره‌ی جمال‌الدین عبدالرزاق

جمال الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی شاعر سدهٔ ششم هجری بود (درگذشته به سال ۵۸۸ هجری قمری). او از بنیانگذاران سبک عراقی به شمار می‌رود. فرزند وی کمال‌الدین اسماعیل نیز از شاعران بزرگ ایران زمین است. وی در اصفهان زاده شد اما به آذربایجان نیز سفر کرد و گویا در نقاشی نیز دست داشته و با خاقانی شروانی و انوری و ظهیر فاریاب...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.