شمارهٔ ۱۲۵ - کام دل
چند گوئی که روز برنائی
دستی آخر بکام دل برزن
من بدین معطیان و مخدومان
که نیرزند دانه ارزن
دست چون برزنم بکامه دل
بچه دلگرمی آخر ای غرزن
ادامه‌ی مقطعات
- شمارهٔ ۱۲۷ - آل پیغمبرکاشکی برخاستستی روز حشر
- شمارهٔ ۱۲۸ - خواهش کاردیک کارد بخواستم ز تو روزی
- شمارهٔ ۱۲۹ - خاطر وقادخاطری دارم چنان وقاد وتیز و تند رو
- شمارهٔ ۱۳۰ - غلهای آنکه بنزد عقل فاضلتر
- شمارهٔ ۱۳۱ - رسمخواجه محترم ربیب الدین
- شمارهٔ ۱۳۲ - دعا و ثناای بر میان چرخ کمر از وفای تو
- شمارهٔ ۱۳۳ - هجو گفتنمراخود نیست عادت هجو گفتن
- شمارهٔ ۱۳۴ - شیشه میبرف آمد و راه ما ببستست
درباره‌ی جمال‌الدین عبدالرزاق
جمال الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی شاعر سدهٔ ششم هجری بود (درگذشته به سال ۵۸۸ هجری قمری). او از بنیانگذاران سبک عراقی به شمار می‌رود. فرزند وی کمال‌الدین اسماعیل نیز از شاعران بزرگ ایران زمین است. وی در اصفهان زاده شد اما به آذربایجان نیز سفر کرد و گویا در نقاشی نیز دست داشته و با خاقانی شروانی و انوری و ظهیر فاریاب...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.