پرش به محتوای اصلی
جمال‌الدین عبدالرزاق

غزلیات

شمارهٔ ۶۸

جورها کآن شوخ دلبر می‌کند

از دلم هر لحظه سر بر می‌کند

هر زمانی عشوه دیگر دهد

وین دل سرگشته باور می‌کند

با مه اندر حسن پهلو می‌زند

جور با گردون برابر می‌کند

جان ز دستش در رکاب آورد پای

دل ز جورش خاک بر سر می‌کند

من به رغم دشمنان گویم همی

یارم اکنون جور کمتر می‌کند

ور نه آنچ او می‌کند با عاشقان

والله ار در روم کافر می‌کند

ای دل این چندین شکایت شرط نیست

جور گیر، آخر نه دلبر می‌کند؟

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۷۰وه که دگرباره عشق دست برآورد
  2. شمارهٔ ۷۱آه که امید من بیار نه این بود
  3. شمارهٔ ۷۲خه بنام ایزد آنعارض نیکو نگرید
  4. شمارهٔ ۷۳هر که زان لعل شکر میخواهد
  5. شمارهٔ ۷۴بوئی از بوستان همی آید
  6. شمارهٔ ۷۵هر که او عشق ترا نشناسد
  7. شمارهٔ ۷۶بی‌تو عیشم سخت ناخوش می‌رود
  8. شمارهٔ ۷۷تو گر سرد چندین بگوئی نشاید
همه‌ی غزلیات ←

درباره‌ی جمال‌الدین عبدالرزاق

جمال الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی شاعر سدهٔ ششم هجری بود (درگذشته به سال ۵۸۸ هجری قمری). او از بنیانگذاران سبک عراقی به شمار می‌رود. فرزند وی کمال‌الدین اسماعیل نیز از شاعران بزرگ ایران زمین است. وی در اصفهان زاده شد اما به آذربایجان نیز سفر کرد و گویا در نقاشی نیز دست داشته و با خاقانی شروانی و انوری و ظهیر فاریاب...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.