پرش به محتوای اصلی
جمال‌الدین عبدالرزاق

غزلیات

شمارهٔ ۷۳

هر که زان لعل شکر میخواهد

جان خود زیر و بر میخواهد

در گذشتست ز جان و دل خویش

هر که در عشق گذر میخواهد

مردم چشم من از باغ رخت

رسم دیوان نظر میخواهد

دیده چون آب نماند در وی

مدد از خون جگر میخواهد

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۷۵هر که او عشق ترا نشناسد
  2. شمارهٔ ۷۶بی‌تو عیشم سخت ناخوش می‌رود
  3. شمارهٔ ۷۷تو گر سرد چندین بگوئی نشاید
  4. شمارهٔ ۷۸تا خط تو رخت بیرون میکشد
  5. شمارهٔ ۷۹دلبرم تا ز من نهان باشد
  6. شمارهٔ ۸۰جز غم او مرا که شاد کند
  7. شمارهٔ ۸۱زلف چون از روی یکسو افکند
  8. شمارهٔ ۸۲دل چو دم از دلربائی میزند
همه‌ی غزلیات ←

درباره‌ی جمال‌الدین عبدالرزاق

جمال الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی شاعر سدهٔ ششم هجری بود (درگذشته به سال ۵۸۸ هجری قمری). او از بنیانگذاران سبک عراقی به شمار می‌رود. فرزند وی کمال‌الدین اسماعیل نیز از شاعران بزرگ ایران زمین است. وی در اصفهان زاده شد اما به آذربایجان نیز سفر کرد و گویا در نقاشی نیز دست داشته و با خاقانی شروانی و انوری و ظهیر فاریاب...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.