جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۳۲۲
تا چند مرا بی سر و سامان داری
چون زلف خودم حال پریشان داری
چون مشکل ما پیش تو سخت آسانست
زان روی بتا درد من آسان داری
جهان ملک خاتون
ادامه‌ی رباعیات
- شمارهٔ ۳۲۴هر روز به شیوه‌ای و لطفی دگری
- شمارهٔ ۳۲۵یارب تو گشا بر من بیچاره دری
- شمارهٔ ۳۲۶گویند که دوش شحنگان تتری
- شمارهٔ ۳۲۷بیچاره دل از فلک جفا بُرده بسی
- شمارهٔ ۳۲۸سرگردانم چو گوی در دست کسی
- شمارهٔ ۳۲۹یاد تو ز دل دور نباشد نفسی
- شمارهٔ ۳۳۰افتاده مرا با سر زلفت هوسی
- شمارهٔ ۳۳۱ما ها همه شیرینی و لطف و نمکی
درباره‌ی جهان ملک خاتون
جَهانْ‌مَلِک خاتون دختر جلال الدین مسعودشاه اینجو (بنیان‌گذار فرمان‌روایی اینجو در فارس) شاهدخت و بانوی شاعر ایرانی است که در نیمهٔ دوم سدهٔ هشتم هجری می‌زیست؛ وی زادهٔ پیش از ۷۲۴ هجری قمری در شیراز و درگذشته بین ۷۸۴ تا ۷۹۵ هجری قمری است. او هم‌دوره با حافظ و عبید زاکانی بود و با عبید زاکانی مشاعره و رودررویی داشته است...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.