پرش به محتوای اصلی
جهان ملک خاتون جهان ملک خاتون

رباعیات

شمارهٔ ۳۲

نقّاش ازل چه لطفها فرموده‌ست

از روی مه و مهر ضیا بربوده‌ست

در صورت او کشیده بر نوک قلم

آنست که در حسن رخش موجودست

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۳۴چون چشم تو نرگسی ندیدم سرمست
  2. شمارهٔ ۳۵نقش رخ خوب تو خیال انگیزست
  3. شمارهٔ ۳۶از جور زمانه بر دلم بار بسیست
  4. شمارهٔ ۳۷ای دل ستم از یار جفاپیشه بسیست
  5. شمارهٔ ۳۸در زلف کجت خسته دلی بسته دلست
  6. شمارهٔ ۳۹از شام سر زلف تو صبحم شام است
  7. شمارهٔ ۴۰ما را ز جهان وصل نگاری کام است
  8. شمارهٔ ۴۱بیچاره دلم که بود از عشق تو مست
همه‌ی رباعیات ←

جهان ملک خاتون درباره‌ی جهان ملک خاتون

جَهانْ‌مَلِک خاتون دختر جلال الدین مسعودشاه اینجو (بنیان‌گذار فرمان‌روایی اینجو در فارس) شاهدخت و بانوی شاعر ایرانی است که در نیمهٔ دوم سدهٔ هشتم هجری می‌زیست؛ وی زادهٔ پیش از ۷۲۴ هجری قمری در شیراز و درگذشته بین ۷۸۴ تا ۷۹۵ هجری قمری است. او هم‌دوره با حافظ و عبید زاکانی بود و با عبید زاکانی مشاعره و رودررویی داشته است...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.