پرش به محتوای اصلی
جهان ملک خاتون جهان ملک خاتون

رباعیات

شمارهٔ ۳۴

چون چشم تو نرگسی ندیدم سرمست

چون دید دلم گشت به زلفت پابست

پیوسته به خم بود چو ابروت دلم

جان کرد فدا و ز غم آن نیز نرست

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۳۶از جور زمانه بر دلم بار بسیست
  2. شمارهٔ ۳۷ای دل ستم از یار جفاپیشه بسیست
  3. شمارهٔ ۳۸در زلف کجت خسته دلی بسته دلست
  4. شمارهٔ ۳۹از شام سر زلف تو صبحم شام است
  5. شمارهٔ ۴۰ما را ز جهان وصل نگاری کام است
  6. شمارهٔ ۴۱بیچاره دلم که بود از عشق تو مست
  7. شمارهٔ ۴۲دوران فلک نگر که چون گردانست
  8. شمارهٔ ۴۳گل گفت چو من گلی کجا در چمنست
همه‌ی رباعیات ←

جهان ملک خاتون درباره‌ی جهان ملک خاتون

جَهانْ‌مَلِک خاتون دختر جلال الدین مسعودشاه اینجو (بنیان‌گذار فرمان‌روایی اینجو در فارس) شاهدخت و بانوی شاعر ایرانی است که در نیمهٔ دوم سدهٔ هشتم هجری می‌زیست؛ وی زادهٔ پیش از ۷۲۴ هجری قمری در شیراز و درگذشته بین ۷۸۴ تا ۷۹۵ هجری قمری است. او هم‌دوره با حافظ و عبید زاکانی بود و با عبید زاکانی مشاعره و رودررویی داشته است...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.