پرش به محتوای اصلی
جهان ملک خاتون جهان ملک خاتون

رباعیات

شمارهٔ ۴۱

بیچاره دلم که بود از عشق تو مست

در شَست سر زلف تو بودش پابست

چشمت به خطا در او نگاهی می‌کرد

زان روی به ابروان شوخت پیوست

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۴۳گل گفت چو من گلی کجا در چمنست
  2. شمارهٔ ۴۴زیبا رخ تو ماه درفشان منست
  3. شمارهٔ ۴۵ای دوست دل از دست فراقت خونست
  4. شمارهٔ ۴۶ما را دل و دیده در فراقت خونست
  5. شمارهٔ ۴۷خالی به میان ابروان دارد دوست
  6. شمارهٔ ۴۸از بس که بیازرد دل دشمن و دوست
  7. شمارهٔ ۴۹فریاد ز جور دشمن و فرقت دوست
  8. شمارهٔ ۵۰بر ذکر تو دایماً زبانم جاریست
همه‌ی رباعیات ←

جهان ملک خاتون درباره‌ی جهان ملک خاتون

جَهانْ‌مَلِک خاتون دختر جلال الدین مسعودشاه اینجو (بنیان‌گذار فرمان‌روایی اینجو در فارس) شاهدخت و بانوی شاعر ایرانی است که در نیمهٔ دوم سدهٔ هشتم هجری می‌زیست؛ وی زادهٔ پیش از ۷۲۴ هجری قمری در شیراز و درگذشته بین ۷۸۴ تا ۷۹۵ هجری قمری است. او هم‌دوره با حافظ و عبید زاکانی بود و با عبید زاکانی مشاعره و رودررویی داشته است...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.