جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۳۰
سرو چمن از عُجب برآورده دو دست
گفتا که، که را قد دلارا چو منست
چون قامت رعنای تو از دور بدید
از خجلت بالای تو بر خاک نشست
جهان ملک خاتون
ادامه‌ی رباعیات
- شمارهٔ ۳۲نقّاش ازل چه لطفها فرموده‌ست
- شمارهٔ ۳۳از درد بمردیم دوایی بفرست
- شمارهٔ ۳۴چون چشم تو نرگسی ندیدم سرمست
- شمارهٔ ۳۵نقش رخ خوب تو خیال انگیزست
- شمارهٔ ۳۶از جور زمانه بر دلم بار بسیست
- شمارهٔ ۳۷ای دل ستم از یار جفاپیشه بسیست
- شمارهٔ ۳۸در زلف کجت خسته دلی بسته دلست
- شمارهٔ ۳۹از شام سر زلف تو صبحم شام است
درباره‌ی جهان ملک خاتون
جَهانْ‌مَلِک خاتون دختر جلال الدین مسعودشاه اینجو (بنیان‌گذار فرمان‌روایی اینجو در فارس) شاهدخت و بانوی شاعر ایرانی است که در نیمهٔ دوم سدهٔ هشتم هجری می‌زیست؛ وی زادهٔ پیش از ۷۲۴ هجری قمری در شیراز و درگذشته بین ۷۸۴ تا ۷۹۵ هجری قمری است. او هم‌دوره با حافظ و عبید زاکانی بود و با عبید زاکانی مشاعره و رودررویی داشته است...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.