جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۲۹
مستیم چو چشم مست شهلای تو مست
پستیم به پیش قد و بالای تو پست
آیا بود آنکه در میان بستان
گردیم کنار سبزه‌ات دست به دست
جهان ملک خاتون
ادامه‌ی رباعیات
- شمارهٔ ۳۱در دیده دلم خیال رویش می‌بست
- شمارهٔ ۳۲نقّاش ازل چه لطفها فرموده‌ست
- شمارهٔ ۳۳از درد بمردیم دوایی بفرست
- شمارهٔ ۳۴چون چشم تو نرگسی ندیدم سرمست
- شمارهٔ ۳۵نقش رخ خوب تو خیال انگیزست
- شمارهٔ ۳۶از جور زمانه بر دلم بار بسیست
- شمارهٔ ۳۷ای دل ستم از یار جفاپیشه بسیست
- شمارهٔ ۳۸در زلف کجت خسته دلی بسته دلست
درباره‌ی جهان ملک خاتون
جَهانْ‌مَلِک خاتون دختر جلال الدین مسعودشاه اینجو (بنیان‌گذار فرمان‌روایی اینجو در فارس) شاهدخت و بانوی شاعر ایرانی است که در نیمهٔ دوم سدهٔ هشتم هجری می‌زیست؛ وی زادهٔ پیش از ۷۲۴ هجری قمری در شیراز و درگذشته بین ۷۸۴ تا ۷۹۵ هجری قمری است. او هم‌دوره با حافظ و عبید زاکانی بود و با عبید زاکانی مشاعره و رودررویی داشته است...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.