جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۲۶۲
زنهار که دل منه تو بر حال جهان
تا خود چه توان برد ز احوال جهان
رو همدم خویش باش در گوشهٔ صبر
تا خود به کجا می‌رسد احوال جهان
جهان ملک خاتون
ادامه‌ی رباعیات
- شمارهٔ ۲۶۴ذوقی دگرست وقت گل می خَوردن
- شمارهٔ ۲۶۵ای دل دم عشق یار زین بیش مزن
- شمارهٔ ۲۶۶ای چشمه چشم ما به چشمت روشن
- شمارهٔ ۲۶۷ای دیده به دیدار جمالت روشن
- شمارهٔ ۲۶۸ای شخص ضعیف دیده را گریان کن
- شمارهٔ ۲۶۹جانا به شب وصال پیکار مکن
- شمارهٔ ۲۷۰با روی چو ماه و قد چون سرو چمن
- شمارهٔ ۲۷۱ببرید ز من نگار مسکین دل من
درباره‌ی جهان ملک خاتون
جَهانْ‌مَلِک خاتون دختر جلال الدین مسعودشاه اینجو (بنیان‌گذار فرمان‌روایی اینجو در فارس) شاهدخت و بانوی شاعر ایرانی است که در نیمهٔ دوم سدهٔ هشتم هجری می‌زیست؛ وی زادهٔ پیش از ۷۲۴ هجری قمری در شیراز و درگذشته بین ۷۸۴ تا ۷۹۵ هجری قمری است. او هم‌دوره با حافظ و عبید زاکانی بود و با عبید زاکانی مشاعره و رودررویی داشته است...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.