پرش به محتوای اصلی
جهان ملک خاتون جهان ملک خاتون

رباعیات

شمارهٔ ۲۴۹

می‌آیی و لطف و کرمت می‌بینم

آسایش جان در قدمت می‌بینم

آن وقت که غایبی هَمَت می‌بینم

هرجا که نگه می‌کنمت می‌بینم

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۲۵۱تا چند ز هجر تو زبون بنشینم
  2. شمارهٔ ۲۵۲تا دیده شد از شب وصالت محروم
  3. شمارهٔ ۲۵۳ما دیده به زلف سرکشت دربستیم
  4. شمارهٔ ۲۵۴از رنگ رخ تو گل به رنگ آوردیم
  5. شمارهٔ ۲۵۵دایم به خم زلف بتان در بندیم
  6. شمارهٔ ۲۵۶ما داد دل دوست ازین پس ندهیم
  7. شمارهٔ ۲۵۷پیوسته ز گردش فلک می‌نرهیم
  8. شمارهٔ ۲۵۸تا چند کنی به عالمم سرگردان
همه‌ی رباعیات ←

جهان ملک خاتون درباره‌ی جهان ملک خاتون

جَهانْ‌مَلِک خاتون دختر جلال الدین مسعودشاه اینجو (بنیان‌گذار فرمان‌روایی اینجو در فارس) شاهدخت و بانوی شاعر ایرانی است که در نیمهٔ دوم سدهٔ هشتم هجری می‌زیست؛ وی زادهٔ پیش از ۷۲۴ هجری قمری در شیراز و درگذشته بین ۷۸۴ تا ۷۹۵ هجری قمری است. او هم‌دوره با حافظ و عبید زاکانی بود و با عبید زاکانی مشاعره و رودررویی داشته است...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.