جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۲۵۰
ابروی تو پیوسته به خم می‌بینم
وز هجر تو چشم خود به نم می‌بینم
آخر به که گویم غم جان و دل خود
غمخوار درین زمانه کم می‌بینم
جهان ملک خاتون
ادامه‌ی رباعیات
- شمارهٔ ۲۵۲تا دیده شد از شب وصالت محروم
- شمارهٔ ۲۵۳ما دیده به زلف سرکشت دربستیم
- شمارهٔ ۲۵۴از رنگ رخ تو گل به رنگ آوردیم
- شمارهٔ ۲۵۵دایم به خم زلف بتان در بندیم
- شمارهٔ ۲۵۶ما داد دل دوست ازین پس ندهیم
- شمارهٔ ۲۵۷پیوسته ز گردش فلک می‌نرهیم
- شمارهٔ ۲۵۸تا چند کنی به عالمم سرگردان
- شمارهٔ ۲۵۹در هجر رخت دلم ملولست ز جان
درباره‌ی جهان ملک خاتون
جَهانْ‌مَلِک خاتون دختر جلال الدین مسعودشاه اینجو (بنیان‌گذار فرمان‌روایی اینجو در فارس) شاهدخت و بانوی شاعر ایرانی است که در نیمهٔ دوم سدهٔ هشتم هجری می‌زیست؛ وی زادهٔ پیش از ۷۲۴ هجری قمری در شیراز و درگذشته بین ۷۸۴ تا ۷۹۵ هجری قمری است. او هم‌دوره با حافظ و عبید زاکانی بود و با عبید زاکانی مشاعره و رودررویی داشته است...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.