پرش به محتوای اصلی
جهان ملک خاتون جهان ملک خاتون

رباعیات

شمارهٔ ۲۴

اندر خور همّتم جهانی هیچست

آن را چه محل بود که جانی هیچست

گر در گذر آید آن سهی سرو روان

جان گر بفشانیم روانی هیچست

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۲۶ما را غم عشق تو به جان آورده‌ست
  2. شمارهٔ ۲۷تا روی چو گل به بوستان آورده‌ست
  3. شمارهٔ ۲۸هستم من سرگشته به عشقت سرمست
  4. شمارهٔ ۲۹مستیم چو چشم مست شهلای تو مست
  5. شمارهٔ ۳۰سرو چمن از عُجب برآورده دو دست
  6. شمارهٔ ۳۱در دیده دلم خیال رویش می‌بست
  7. شمارهٔ ۳۲نقّاش ازل چه لطفها فرموده‌ست
  8. شمارهٔ ۳۳از درد بمردیم دوایی بفرست
همه‌ی رباعیات ←

جهان ملک خاتون درباره‌ی جهان ملک خاتون

جَهانْ‌مَلِک خاتون دختر جلال الدین مسعودشاه اینجو (بنیان‌گذار فرمان‌روایی اینجو در فارس) شاهدخت و بانوی شاعر ایرانی است که در نیمهٔ دوم سدهٔ هشتم هجری می‌زیست؛ وی زادهٔ پیش از ۷۲۴ هجری قمری در شیراز و درگذشته بین ۷۸۴ تا ۷۹۵ هجری قمری است. او هم‌دوره با حافظ و عبید زاکانی بود و با عبید زاکانی مشاعره و رودررویی داشته است...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.