پرش به محتوای اصلی
جهان ملک خاتون جهان ملک خاتون

رباعیات

شمارهٔ ۱۹۶

وقتست که بر سرم کنی باران گل

زیرا که ز باغ رو کند پنهان گل

آمد به جهان باغ تا عیش کند

کوتاهی عمر دید و شد گریان گل

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۹۸آمد گه آن که خوش بود دامن گل
  2. شمارهٔ ۱۹۹ای بر رخ زیبات شده مجنون گل
  3. شمارهٔ ۲۰۰تخت چمن جهان که آراست چو گل
  4. شمارهٔ ۲۰۱در صبح صبا چمن بیاراست ز گل
  5. شمارهٔ ۲۰۲در پای گل و سرو دلم کرد مُقام
  6. شمارهٔ ۲۰۳در باغ رخ تو گل به بار است مدام
  7. شمارهٔ ۲۰۴رخسار تو چون دمشق و زلف تو چو شام
  8. شمارهٔ ۲۰۵دل را به سر زلف تو آویخته‌ام
همه‌ی رباعیات ←

جهان ملک خاتون درباره‌ی جهان ملک خاتون

جَهانْ‌مَلِک خاتون دختر جلال الدین مسعودشاه اینجو (بنیان‌گذار فرمان‌روایی اینجو در فارس) شاهدخت و بانوی شاعر ایرانی است که در نیمهٔ دوم سدهٔ هشتم هجری می‌زیست؛ وی زادهٔ پیش از ۷۲۴ هجری قمری در شیراز و درگذشته بین ۷۸۴ تا ۷۹۵ هجری قمری است. او هم‌دوره با حافظ و عبید زاکانی بود و با عبید زاکانی مشاعره و رودررویی داشته است...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.