پرش به محتوای اصلی
جهان ملک خاتون جهان ملک خاتون

رباعیات

شمارهٔ ۲۰۰

تخت چمن جهان که آراست چو گل

در جمله جهان مگو که زیباست چو گل

گر در صف خوبان جهان بنشینی

رخسار دلارای تو پیداست چو گل

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۲۰۲در پای گل و سرو دلم کرد مُقام
  2. شمارهٔ ۲۰۳در باغ رخ تو گل به بار است مدام
  3. شمارهٔ ۲۰۴رخسار تو چون دمشق و زلف تو چو شام
  4. شمارهٔ ۲۰۵دل را به سر زلف تو آویخته‌ام
  5. شمارهٔ ۲۰۶چون شمع به هجران رخت سوخته‌ام
  6. شمارهٔ ۲۰۷بیمارم و کس نیست که آبی دهدم
  7. شمارهٔ ۲۰۸بر یاد لبت شبی به روز آوردم
  8. شمارهٔ ۲۰۹از روی چو خورشید تو مهجور شدم
همه‌ی رباعیات ←

جهان ملک خاتون درباره‌ی جهان ملک خاتون

جَهانْ‌مَلِک خاتون دختر جلال الدین مسعودشاه اینجو (بنیان‌گذار فرمان‌روایی اینجو در فارس) شاهدخت و بانوی شاعر ایرانی است که در نیمهٔ دوم سدهٔ هشتم هجری می‌زیست؛ وی زادهٔ پیش از ۷۲۴ هجری قمری در شیراز و درگذشته بین ۷۸۴ تا ۷۹۵ هجری قمری است. او هم‌دوره با حافظ و عبید زاکانی بود و با عبید زاکانی مشاعره و رودررویی داشته است...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.