پرش به محتوای اصلی
جهان ملک خاتون جهان ملک خاتون

رباعیات

شمارهٔ ۱۶۹

از من غم روزگار ای یار مپرس

اندوه من و شادی اغیار مپرس

درد دل من بشنو و بس قصّه مخوان

این سوزش من ببین و بسیار مپرس

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۷۱من دل به تو داده‌ام نکو می‌دارش
  2. شمارهٔ ۱۷۲ای دل تو به درد یار هجران می‌کش
  3. شمارهٔ ۱۷۳گل کیست به نزد عارض چون سمنش
  4. شمارهٔ ۱۷۴گر لایق خدمتم ندانی بر خویش
  5. شمارهٔ ۱۷۵ای دیده بختم شده گریان چون شمع
  6. شمارهٔ ۱۷۶من سوخته در فراق یارم چون شمع
  7. شمارهٔ ۱۷۷زردم ز فراق روی دلدار چو شمع
  8. شمارهٔ ۱۷۸بر روی دلم نشسته بین گرد فراق
همه‌ی رباعیات ←

جهان ملک خاتون درباره‌ی جهان ملک خاتون

جَهانْ‌مَلِک خاتون دختر جلال الدین مسعودشاه اینجو (بنیان‌گذار فرمان‌روایی اینجو در فارس) شاهدخت و بانوی شاعر ایرانی است که در نیمهٔ دوم سدهٔ هشتم هجری می‌زیست؛ وی زادهٔ پیش از ۷۲۴ هجری قمری در شیراز و درگذشته بین ۷۸۴ تا ۷۹۵ هجری قمری است. او هم‌دوره با حافظ و عبید زاکانی بود و با عبید زاکانی مشاعره و رودررویی داشته است...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.