جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۱۷۴
گر لایق خدمتم ندانی بر خویش
تا من سر خویش گیرم و کشور خویش
یا همچو همای بر من افکن پر خویش
تا بندگیت کنم به جان و سر خویش
جهان ملک خاتون
ادامه‌ی رباعیات
- شمارهٔ ۱۷۶من سوخته در فراق یارم چون شمع
- شمارهٔ ۱۷۷زردم ز فراق روی دلدار چو شمع
- شمارهٔ ۱۷۸بر روی دلم نشسته بین گرد فراق
- شمارهٔ ۱۷۹از دل نالم یا ز فلک یا ز فراق
- شمارهٔ ۱۸۰ای لاله روی نوبهاری نازک
- شمارهٔ ۱۸۱افتاده مرا دیده به یاری نازک
- شمارهٔ ۱۸۲در باغ برهنه گشتی ای شاهد شنگ
- شمارهٔ ۱۸۳گفتم که چو ابرویت که دیده‌ست هلال
درباره‌ی جهان ملک خاتون
جَهانْ‌مَلِک خاتون دختر جلال الدین مسعودشاه اینجو (بنیان‌گذار فرمان‌روایی اینجو در فارس) شاهدخت و بانوی شاعر ایرانی است که در نیمهٔ دوم سدهٔ هشتم هجری می‌زیست؛ وی زادهٔ پیش از ۷۲۴ هجری قمری در شیراز و درگذشته بین ۷۸۴ تا ۷۹۵ هجری قمری است. او هم‌دوره با حافظ و عبید زاکانی بود و با عبید زاکانی مشاعره و رودررویی داشته است...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.