جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۱۷۷
زردم ز فراق روی دلدار چو شمع
تا کی بودم دیده خونبار چو شمع
تو خفته و من خراب و گریان همه شب
تا صبح به بالین تو بیدار چو شمع
جهان ملک خاتون
ادامه‌ی رباعیات
- شمارهٔ ۱۷۹از دل نالم یا ز فلک یا ز فراق
- شمارهٔ ۱۸۰ای لاله روی نوبهاری نازک
- شمارهٔ ۱۸۱افتاده مرا دیده به یاری نازک
- شمارهٔ ۱۸۲در باغ برهنه گشتی ای شاهد شنگ
- شمارهٔ ۱۸۳گفتم که چو ابرویت که دیده‌ست هلال
- شمارهٔ ۱۸۴پا بسته ابروت شدم همچو هلال
- شمارهٔ ۱۸۵گل گفت به خنده صبحدم با بلبل
- شمارهٔ ۱۸۶از عکس رخ تو گل و گلزار خجل
درباره‌ی جهان ملک خاتون
جَهانْ‌مَلِک خاتون دختر جلال الدین مسعودشاه اینجو (بنیان‌گذار فرمان‌روایی اینجو در فارس) شاهدخت و بانوی شاعر ایرانی است که در نیمهٔ دوم سدهٔ هشتم هجری می‌زیست؛ وی زادهٔ پیش از ۷۲۴ هجری قمری در شیراز و درگذشته بین ۷۸۴ تا ۷۹۵ هجری قمری است. او هم‌دوره با حافظ و عبید زاکانی بود و با عبید زاکانی مشاعره و رودررویی داشته است...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.