جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۱۷۲
ای دل تو به درد یار هجران می‌کش
زهر آب ز جام نامرادی می‌چش
تا همچو خردمند چرا گوشه فقر
بر خود نگرفتی که نشینی دلخَوش
جهان ملک خاتون
ادامه‌ی رباعیات
- شمارهٔ ۱۷۴گر لایق خدمتم ندانی بر خویش
- شمارهٔ ۱۷۵ای دیده بختم شده گریان چون شمع
- شمارهٔ ۱۷۶من سوخته در فراق یارم چون شمع
- شمارهٔ ۱۷۷زردم ز فراق روی دلدار چو شمع
- شمارهٔ ۱۷۸بر روی دلم نشسته بین گرد فراق
- شمارهٔ ۱۷۹از دل نالم یا ز فلک یا ز فراق
- شمارهٔ ۱۸۰ای لاله روی نوبهاری نازک
- شمارهٔ ۱۸۱افتاده مرا دیده به یاری نازک
درباره‌ی جهان ملک خاتون
جَهانْ‌مَلِک خاتون دختر جلال الدین مسعودشاه اینجو (بنیان‌گذار فرمان‌روایی اینجو در فارس) شاهدخت و بانوی شاعر ایرانی است که در نیمهٔ دوم سدهٔ هشتم هجری می‌زیست؛ وی زادهٔ پیش از ۷۲۴ هجری قمری در شیراز و درگذشته بین ۷۸۴ تا ۷۹۵ هجری قمری است. او هم‌دوره با حافظ و عبید زاکانی بود و با عبید زاکانی مشاعره و رودررویی داشته است...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.