جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۱۷۱
من دل به تو داده‌ام نکو می‌دارش
زنهار که بیش از این مکن آزارش
بر دلشده رحم کن تو ای دوست چو نیست
جز لطف تو ای دوست کسی غمخوارش
جهان ملک خاتون
ادامه‌ی رباعیات
- شمارهٔ ۱۷۳گل کیست به نزد عارض چون سمنش
- شمارهٔ ۱۷۴گر لایق خدمتم ندانی بر خویش
- شمارهٔ ۱۷۵ای دیده بختم شده گریان چون شمع
- شمارهٔ ۱۷۶من سوخته در فراق یارم چون شمع
- شمارهٔ ۱۷۷زردم ز فراق روی دلدار چو شمع
- شمارهٔ ۱۷۸بر روی دلم نشسته بین گرد فراق
- شمارهٔ ۱۷۹از دل نالم یا ز فلک یا ز فراق
- شمارهٔ ۱۸۰ای لاله روی نوبهاری نازک
درباره‌ی جهان ملک خاتون
جَهانْ‌مَلِک خاتون دختر جلال الدین مسعودشاه اینجو (بنیان‌گذار فرمان‌روایی اینجو در فارس) شاهدخت و بانوی شاعر ایرانی است که در نیمهٔ دوم سدهٔ هشتم هجری می‌زیست؛ وی زادهٔ پیش از ۷۲۴ هجری قمری در شیراز و درگذشته بین ۷۸۴ تا ۷۹۵ هجری قمری است. او هم‌دوره با حافظ و عبید زاکانی بود و با عبید زاکانی مشاعره و رودررویی داشته است...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.