پرش به محتوای اصلی
جهان ملک خاتون جهان ملک خاتون

رباعیات

شمارهٔ ۱۲۴

حسن تو حسد بر مه و پروین افکند

شوری به جهان زان لب شیرین افکند

عطر خوش دلفریبت ای دوست چو اشک

از دیده چرا بنده دیرین افکند

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۲۶این درد مرا طبیب درمان نکند
  2. شمارهٔ ۱۲۷چون قدّ تو سرو سرفرازی نکند
  3. شمارهٔ ۱۲۸دل میل بجز تو سوی کس می‌نکند
  4. شمارهٔ ۱۲۹با روی تو میل دل به رویی نکند
  5. شمارهٔ ۱۳۰تا در دل من پیام تو خواهد بود
  6. شمارهٔ ۱۳۱من دوش قضا یار و قدر پشتم بود
  7. شمارهٔ ۱۳۲امشب مه ده چار بیاراسته بود
  8. شمارهٔ ۱۳۳ای آنکه تو را نظیر و همتا نبود
همه‌ی رباعیات ←

جهان ملک خاتون درباره‌ی جهان ملک خاتون

جَهانْ‌مَلِک خاتون دختر جلال الدین مسعودشاه اینجو (بنیان‌گذار فرمان‌روایی اینجو در فارس) شاهدخت و بانوی شاعر ایرانی است که در نیمهٔ دوم سدهٔ هشتم هجری می‌زیست؛ وی زادهٔ پیش از ۷۲۴ هجری قمری در شیراز و درگذشته بین ۷۸۴ تا ۷۹۵ هجری قمری است. او هم‌دوره با حافظ و عبید زاکانی بود و با عبید زاکانی مشاعره و رودررویی داشته است...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.