پرش به محتوای اصلی
جهان ملک خاتون جهان ملک خاتون

رباعیات

شمارهٔ ۱۲۷

چون قدّ تو سرو سرفرازی نکند

چون باد به زلفین تو بازی نکند

ما بنده مخلصیم دانی به یقین

لطف تو چرا بنده نوازی نکند

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۲۹با روی تو میل دل به رویی نکند
  2. شمارهٔ ۱۳۰تا در دل من پیام تو خواهد بود
  3. شمارهٔ ۱۳۱من دوش قضا یار و قدر پشتم بود
  4. شمارهٔ ۱۳۲امشب مه ده چار بیاراسته بود
  5. شمارهٔ ۱۳۳ای آنکه تو را نظیر و همتا نبود
  6. شمارهٔ ۱۳۴بیچاره کسی که محرمش کس نبود
  7. شمارهٔ ۱۳۵روزیت هوای من درویش نبود
  8. شمارهٔ ۱۳۶فریاد ز دست جور این چرخ کبود
همه‌ی رباعیات ←

جهان ملک خاتون درباره‌ی جهان ملک خاتون

جَهانْ‌مَلِک خاتون دختر جلال الدین مسعودشاه اینجو (بنیان‌گذار فرمان‌روایی اینجو در فارس) شاهدخت و بانوی شاعر ایرانی است که در نیمهٔ دوم سدهٔ هشتم هجری می‌زیست؛ وی زادهٔ پیش از ۷۲۴ هجری قمری در شیراز و درگذشته بین ۷۸۴ تا ۷۹۵ هجری قمری است. او هم‌دوره با حافظ و عبید زاکانی بود و با عبید زاکانی مشاعره و رودررویی داشته است...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.