پرش به محتوای اصلی
جهان ملک خاتون جهان ملک خاتون

رباعیات

شمارهٔ ۱۲۳

دلبر چو نظر بر من مسکین افکند

فی الحال میان من و دل کین افکند

آن خسرو خوبان جهان را دیدی

شوری و شکر در لب شیرین افکند

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۲۵فریاد ز دست جور این چرخ بلند
  2. شمارهٔ ۱۲۶این درد مرا طبیب درمان نکند
  3. شمارهٔ ۱۲۷چون قدّ تو سرو سرفرازی نکند
  4. شمارهٔ ۱۲۸دل میل بجز تو سوی کس می‌نکند
  5. شمارهٔ ۱۲۹با روی تو میل دل به رویی نکند
  6. شمارهٔ ۱۳۰تا در دل من پیام تو خواهد بود
  7. شمارهٔ ۱۳۱من دوش قضا یار و قدر پشتم بود
  8. شمارهٔ ۱۳۲امشب مه ده چار بیاراسته بود
همه‌ی رباعیات ←

جهان ملک خاتون درباره‌ی جهان ملک خاتون

جَهانْ‌مَلِک خاتون دختر جلال الدین مسعودشاه اینجو (بنیان‌گذار فرمان‌روایی اینجو در فارس) شاهدخت و بانوی شاعر ایرانی است که در نیمهٔ دوم سدهٔ هشتم هجری می‌زیست؛ وی زادهٔ پیش از ۷۲۴ هجری قمری در شیراز و درگذشته بین ۷۸۴ تا ۷۹۵ هجری قمری است. او هم‌دوره با حافظ و عبید زاکانی بود و با عبید زاکانی مشاعره و رودررویی داشته است...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.