پرش به محتوای اصلی
جهان ملک خاتون جهان ملک خاتون

رباعیات

شمارهٔ ۱۱۹

ای همّت من درخور بالات بلند

در بر رخ دوستان ازین بیش مبند

تا چند کنی جور و جفا بر جانم

هرگز که کند ز دوستان جور پسند

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۲۱مپسند که دل بی تو دهد جان مپسند
  2. شمارهٔ ۱۲۲دل حلقه عشق دوست در گوش کند
  3. شمارهٔ ۱۲۳دلبر چو نظر بر من مسکین افکند
  4. شمارهٔ ۱۲۴حسن تو حسد بر مه و پروین افکند
  5. شمارهٔ ۱۲۵فریاد ز دست جور این چرخ بلند
  6. شمارهٔ ۱۲۶این درد مرا طبیب درمان نکند
  7. شمارهٔ ۱۲۷چون قدّ تو سرو سرفرازی نکند
  8. شمارهٔ ۱۲۸دل میل بجز تو سوی کس می‌نکند
همه‌ی رباعیات ←

جهان ملک خاتون درباره‌ی جهان ملک خاتون

جَهانْ‌مَلِک خاتون دختر جلال الدین مسعودشاه اینجو (بنیان‌گذار فرمان‌روایی اینجو در فارس) شاهدخت و بانوی شاعر ایرانی است که در نیمهٔ دوم سدهٔ هشتم هجری می‌زیست؛ وی زادهٔ پیش از ۷۲۴ هجری قمری در شیراز و درگذشته بین ۷۸۴ تا ۷۹۵ هجری قمری است. او هم‌دوره با حافظ و عبید زاکانی بود و با عبید زاکانی مشاعره و رودررویی داشته است...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.