پرش به محتوای اصلی
جهان ملک خاتون جهان ملک خاتون

رباعیات

شمارهٔ ۱۲۱

مپسند که دل بی تو دهد جان مپسند

دل داده خود بی سر و سامان مپسند

آن دل که به زلف سرکشت دربستیم

همچون سر زلف خود پریشان مپسند

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۲۳دلبر چو نظر بر من مسکین افکند
  2. شمارهٔ ۱۲۴حسن تو حسد بر مه و پروین افکند
  3. شمارهٔ ۱۲۵فریاد ز دست جور این چرخ بلند
  4. شمارهٔ ۱۲۶این درد مرا طبیب درمان نکند
  5. شمارهٔ ۱۲۷چون قدّ تو سرو سرفرازی نکند
  6. شمارهٔ ۱۲۸دل میل بجز تو سوی کس می‌نکند
  7. شمارهٔ ۱۲۹با روی تو میل دل به رویی نکند
  8. شمارهٔ ۱۳۰تا در دل من پیام تو خواهد بود
همه‌ی رباعیات ←

جهان ملک خاتون درباره‌ی جهان ملک خاتون

جَهانْ‌مَلِک خاتون دختر جلال الدین مسعودشاه اینجو (بنیان‌گذار فرمان‌روایی اینجو در فارس) شاهدخت و بانوی شاعر ایرانی است که در نیمهٔ دوم سدهٔ هشتم هجری می‌زیست؛ وی زادهٔ پیش از ۷۲۴ هجری قمری در شیراز و درگذشته بین ۷۸۴ تا ۷۹۵ هجری قمری است. او هم‌دوره با حافظ و عبید زاکانی بود و با عبید زاکانی مشاعره و رودررویی داشته است...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.