پرش به محتوای اصلی
جهان ملک خاتون جهان ملک خاتون

رباعیات

شمارهٔ ۱۰۱

گفتم که دلم همچو تو یاری گیرد

یا دست من خسته نگاری گیرد

بگشای دو زلف بی قرارت صنما

تا این دل شوریده قراری گیرد

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۰۳چشمت به کرشمه خون دلها ریزد
  2. شمارهٔ ۱۰۴دل تنگ مشو که جان به جانان برسد
  3. شمارهٔ ۱۰۵این درد مرا مگر دوایی برسد
  4. شمارهٔ ۱۰۶آن دوست که آرام دل ما باشد
  5. شمارهٔ ۱۰۷تا آرزوی روی نگارم باشد
  6. شمارهٔ ۱۰۸تا کی دلم از هجر تو پر خون باشد
  7. شمارهٔ ۱۰۹بیچاره دلم زبون گردون باشد
  8. شمارهٔ ۱۱۰چون چشم خوشت مست و خرابی باشد
همه‌ی رباعیات ←

جهان ملک خاتون درباره‌ی جهان ملک خاتون

جَهانْ‌مَلِک خاتون دختر جلال الدین مسعودشاه اینجو (بنیان‌گذار فرمان‌روایی اینجو در فارس) شاهدخت و بانوی شاعر ایرانی است که در نیمهٔ دوم سدهٔ هشتم هجری می‌زیست؛ وی زادهٔ پیش از ۷۲۴ هجری قمری در شیراز و درگذشته بین ۷۸۴ تا ۷۹۵ هجری قمری است. او هم‌دوره با حافظ و عبید زاکانی بود و با عبید زاکانی مشاعره و رودررویی داشته است...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.