پرش به محتوای اصلی
جهان ملک خاتون جهان ملک خاتون

رباعیات

شمارهٔ ۱۰۵

این درد مرا مگر دوایی برسد

وین ناله به گوش بینوایی برسد

نی نی غلطم که از گلستان رخش

کی بوی گلی به بینوایی برسد

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۰۷تا آرزوی روی نگارم باشد
  2. شمارهٔ ۱۰۸تا کی دلم از هجر تو پر خون باشد
  3. شمارهٔ ۱۰۹بیچاره دلم زبون گردون باشد
  4. شمارهٔ ۱۱۰چون چشم خوشت مست و خرابی باشد
  5. شمارهٔ ۱۱۱با دل گفتم اگر مجالی باشد
  6. شمارهٔ ۱۱۲چشمت به کرشمه بین که جان می‌بخشد
  7. شمارهٔ ۱۱۳تا سرو قدش ز چشم ما پنهان شد
  8. شمارهٔ ۱۱۴خورشید رخ تو را ز جان خواسته شد
همه‌ی رباعیات ←

جهان ملک خاتون درباره‌ی جهان ملک خاتون

جَهانْ‌مَلِک خاتون دختر جلال الدین مسعودشاه اینجو (بنیان‌گذار فرمان‌روایی اینجو در فارس) شاهدخت و بانوی شاعر ایرانی است که در نیمهٔ دوم سدهٔ هشتم هجری می‌زیست؛ وی زادهٔ پیش از ۷۲۴ هجری قمری در شیراز و درگذشته بین ۷۸۴ تا ۷۹۵ هجری قمری است. او هم‌دوره با حافظ و عبید زاکانی بود و با عبید زاکانی مشاعره و رودررویی داشته است...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.