پرش به محتوای اصلی
جهان ملک خاتون جهان ملک خاتون

رباعیات

شمارهٔ ۱۰۷

تا آرزوی روی نگارم باشد

در دیدهٔ جان ز غم غبارم باشد

گویی که به دل آب صبوری می‌زن

بر آتش عشق چون قرارم باشد

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۰۹بیچاره دلم زبون گردون باشد
  2. شمارهٔ ۱۱۰چون چشم خوشت مست و خرابی باشد
  3. شمارهٔ ۱۱۱با دل گفتم اگر مجالی باشد
  4. شمارهٔ ۱۱۲چشمت به کرشمه بین که جان می‌بخشد
  5. شمارهٔ ۱۱۳تا سرو قدش ز چشم ما پنهان شد
  6. شمارهٔ ۱۱۴خورشید رخ تو را ز جان خواسته شد
  7. شمارهٔ ۱۱۵چون ماه رخش تمام پیراسته شد
  8. شمارهٔ ۱۱۶تا شاهد حسن گل به بازار آمد
همه‌ی رباعیات ←

جهان ملک خاتون درباره‌ی جهان ملک خاتون

جَهانْ‌مَلِک خاتون دختر جلال الدین مسعودشاه اینجو (بنیان‌گذار فرمان‌روایی اینجو در فارس) شاهدخت و بانوی شاعر ایرانی است که در نیمهٔ دوم سدهٔ هشتم هجری می‌زیست؛ وی زادهٔ پیش از ۷۲۴ هجری قمری در شیراز و درگذشته بین ۷۸۴ تا ۷۹۵ هجری قمری است. او هم‌دوره با حافظ و عبید زاکانی بود و با عبید زاکانی مشاعره و رودررویی داشته است...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.