پرش به محتوای اصلی
جهان ملک خاتون جهان ملک خاتون

رباعیات

شمارهٔ ۱۱۱

با دل گفتم اگر مجالی باشد

یا با بت گل رخت وصالی باشد

از بنده بگویش که به وصلم برسان

دل گفت مگو که این محالی باشد

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۱۳تا سرو قدش ز چشم ما پنهان شد
  2. شمارهٔ ۱۱۴خورشید رخ تو را ز جان خواسته شد
  3. شمارهٔ ۱۱۵چون ماه رخش تمام پیراسته شد
  4. شمارهٔ ۱۱۶تا شاهد حسن گل به بازار آمد
  5. شمارهٔ ۱۱۷از لطف خدا حسن تو آراسته‌اند
  6. شمارهٔ ۱۱۸ای چرخ فلک به خیرگی دیده مبند
  7. شمارهٔ ۱۱۹ای همّت من درخور بالات بلند
  8. شمارهٔ ۱۲۰دل داد به دست باد پیغامی چند
همه‌ی رباعیات ←

جهان ملک خاتون درباره‌ی جهان ملک خاتون

جَهانْ‌مَلِک خاتون دختر جلال الدین مسعودشاه اینجو (بنیان‌گذار فرمان‌روایی اینجو در فارس) شاهدخت و بانوی شاعر ایرانی است که در نیمهٔ دوم سدهٔ هشتم هجری می‌زیست؛ وی زادهٔ پیش از ۷۲۴ هجری قمری در شیراز و درگذشته بین ۷۸۴ تا ۷۹۵ هجری قمری است. او هم‌دوره با حافظ و عبید زاکانی بود و با عبید زاکانی مشاعره و رودررویی داشته است...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.