جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۱۱۷
از لطف خدا حسن تو آراسته‌اند
بدخواه تو را چو مه ز غم کاسته‌اند
باز آی خدا را که همه خلق جهان
وصل تو به زاری از خدا خواسته‌اند
جهان ملک خاتون
ادامه‌ی رباعیات
- شمارهٔ ۱۱۹ای همّت من درخور بالات بلند
- شمارهٔ ۱۲۰دل داد به دست باد پیغامی چند
- شمارهٔ ۱۲۱مپسند که دل بی تو دهد جان مپسند
- شمارهٔ ۱۲۲دل حلقه عشق دوست در گوش کند
- شمارهٔ ۱۲۳دلبر چو نظر بر من مسکین افکند
- شمارهٔ ۱۲۴حسن تو حسد بر مه و پروین افکند
- شمارهٔ ۱۲۵فریاد ز دست جور این چرخ بلند
- شمارهٔ ۱۲۶این درد مرا طبیب درمان نکند
درباره‌ی جهان ملک خاتون
جَهانْ‌مَلِک خاتون دختر جلال الدین مسعودشاه اینجو (بنیان‌گذار فرمان‌روایی اینجو در فارس) شاهدخت و بانوی شاعر ایرانی است که در نیمهٔ دوم سدهٔ هشتم هجری می‌زیست؛ وی زادهٔ پیش از ۷۲۴ هجری قمری در شیراز و درگذشته بین ۷۸۴ تا ۷۹۵ هجری قمری است. او هم‌دوره با حافظ و عبید زاکانی بود و با عبید زاکانی مشاعره و رودررویی داشته است...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.