پرش به محتوای اصلی
ایرج میرزا ایرج میرزا

قطعه‌ها

شمارهٔ ۶۹ - ای خایه

ای خایه به دست تو اسیرم

بنموده‌ای از جماع سیرم

دستم نشود به تخم کَس بند

تا باد تو کرده دست گیرم

چندان نشوی تو خوب تا من

از حسرت کون و کس بمیرم

تا حضرت مستطابِ عالی

کوچک بشوید بنده پیرم

زین پس ز جِماع رخ نتابم

خوب ار نشدی، نشو به کیرم

ادامه‌ی قطعه‌ها

  1. شمارهٔ ۷۱ - پیام به نظام الدولهناظم الدوله روز جمعۀ ما
  2. شمارهٔ ۷۲ - وطن دوستیما که اطفال این دبستانیم
  3. شمارهٔ ۷۳ - حکایت خلعتمستوفی کل قصۀ چل طوطی شد
  4. شمارهٔ ۷۴ - رسواگویی که تو رُسوایی من با تو نیامیزم
  5. شمارهٔ ۷۵ - مزاح با مقبل دیوانقنبل الدوله مقبل دیوان
  6. شمارهٔ ۷۶ - یادآوریخسروا! گرچه فراموشی در طبع تو نیست
  7. شمارهٔ ۷۷ - حیلهدیشب دو نفر از رفقا آمده بودند
  8. شمارهٔ ۷۸ - دو هدیهآمد مرا دو هدیه چو دو قرص مهر و ماه
همه‌ی قطعه‌ها ←

ایرج میرزا درباره‌ی ایرج میرزا

ایرج میرزا (زاده شده در پاییز سال ۱۲۵۲ یا ۱۲۵۳ شمسی در تبریز، درگذشته در ۲۲ اسفند ۱۳۰۴ شمسی در تهران) ملقب به «جلال‌الممالک» و «فخرالشعرا»، از جمله شاعران برجستهٔ ایرانی در عصر مشروطیت (اواخر دوره قاجار و اوایل دوره پهلوی) و از پیشگامان تجدد در ادبیات فارسی بود. او فرزند صدرالشعرا غلامحسین‌میرزا، نوهٔ ایرج پسر فتحعلی‌...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.