پرش به محتوای اصلی
ایرج میرزا ایرج میرزا

قطعه‌ها

شمارهٔ ۷۴ - رسوا

گویی که تو رُسوایی من با تو نیامیزم

رسوا تو مرا کردی نزد همه مرد و زن

خواهم که رُخَت بینم بی‌واسطهٔ عینک

خواهم که بَرَت گیرم بی‌حایل پیراهن

ادامه‌ی قطعه‌ها

  1. شمارهٔ ۷۶ - یادآوریخسروا! گرچه فراموشی در طبع تو نیست
  2. شمارهٔ ۷۷ - حیلهدیشب دو نفر از رفقا آمده بودند
  3. شمارهٔ ۷۸ - دو هدیهآمد مرا دو هدیه چو دو قرص مهر و ماه
  4. شمارهٔ ۷۹ - سفر اصفهانای مهین خواجه در وزارت تو
  5. شمارهٔ ۸۰ - آب حیاتآب حیات است پدرسوخته
  6. شمارهٔ ۸۱ - انتقاد از قمه‌زنانزن‌قحبه چه می‌کُشی خودت را
  7. شمارهٔ ۸۲ - شهر کثیفجز گه و گند و کثافت چیزی
  8. شمارهٔ ۸۳ - قربان کمال السلطنهروز قتل ابن ملجم لعنت الله علیه
همه‌ی قطعه‌ها ←

ایرج میرزا درباره‌ی ایرج میرزا

ایرج میرزا (زاده شده در پاییز سال ۱۲۵۲ یا ۱۲۵۳ شمسی در تبریز، درگذشته در ۲۲ اسفند ۱۳۰۴ شمسی در تهران) ملقب به «جلال‌الممالک» و «فخرالشعرا»، از جمله شاعران برجستهٔ ایرانی در عصر مشروطیت (اواخر دوره قاجار و اوایل دوره پهلوی) و از پیشگامان تجدد در ادبیات فارسی بود. او فرزند صدرالشعرا غلامحسین‌میرزا، نوهٔ ایرج پسر فتحعلی‌...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.