پرش به محتوای اصلی
امیر حسینی هروی امیر حسینی هروی

کنز الرموز

بخش ۲۵ - در بیان توفیق و شوق احوال میفرماید

مرحبا ای شهسوار تیز گام

چون ز توفیقش گذشتی زین مقام

شاد باش ای مقبل فرخنده فال

گوی معنی را همی بر سوی حال

ای گل خندان سر از غنچه برآر

باد نوروز است و ابر نوبهار

خار غم بیرون کش از پای امید

چون نسیم صبحدم دادت نوید

غافلا جام حیات آمیز بین

حالت مردان شورانگیزبین

کار خود کن ای اسیر خود فروش

عالم دیوانگانست هی خموش

از لب لعل شکر دور ای مگس

رمز ماهم اهل ما دانند و بس

ادامه‌ی کنز الرموز

  1. بخش ۲۷ - در بیان شوق محبت میفرمایدشوق، شهباز محبت را پرست
  2. بخش ۲۸ - در بیان تفرید میفرمایدمردِ فرد از نور وحدت بهره مند
  3. بخش ۲۹ - در بیان تجرید می‌فرمایدچیست تجرید‌، از علایق پاک شو
  4. بخش ۳۰ - در بیان تلوین و تمکین میفرمایدچون بیارایند بزم انس را
  5. بخش ۳۱ - در بیان غیبت و حضور میفرمایدمحو کن نقش خود از روی ورق
  6. بخش ۳۲ - در علم الیقین و عین الیقین میفرمایددیده باطن اگر بینا شود
  7. بخش ۳۳ - در بیان قید در مقام تمکینای اسیر خود حجاب خود توئی
  8. بخش ۳۴ - در بیان تجلی صفات میفرمایدبند راه تو، هم از اوصاف تست
همه‌ی کنز الرموز ←

امیر حسینی هروی درباره‌ی امیر حسینی هروی

رکن الدین حسین بن عالم بن ابی الحسن حسینی غوری هروی (سال ولادت نامعلوم در ده «گرو» از بلاد «غور»، درگذشته به سال ۷۱۸ هجری قمری در هرات) متخلص به «حسینی» و مشهور به «اَمیرْ حُسِینی» و همچنین «امیرحسینی سادات»، «امیرسیدحسینی» و ملقب به «جنید ثانی» شاعر بزرگ هرات و از مشایخ طریقت سهروردی است. منظومهٔ «گلشن راز» شیخ محمو...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.