پرش به محتوای اصلی
حزین لاهیجی حزین لاهیجی

رباعیات

شمارهٔ ۱۲۲

بلبل به نوای آشنا می نازد

گلشن به دم پاک صبا می نازد

ما گرچه به کلک خود ننازیم حزین

تا هست، سخن به کلک ما می نازد

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۲۴از گوشهٔ عزلتم جدا نتوان کرد
  2. شمارهٔ ۱۲۵غیر از کف خالی که ز ما بر جا ماند
  3. شمارهٔ ۱۲۶بر تیره شب من که دل و جان گرید
  4. شمارهٔ ۱۲۷عالی گهران، بنده نژادان منند
  5. شمارهٔ ۱۲۸در دهر، به مستعار آلوده مگرد
  6. شمارهٔ ۱۲۹گر نوح و دعای غرق، این دم می شد
  7. شمارهٔ ۱۳۰هرگه سخنی برلب اظهار رسد
  8. شمارهٔ ۱۳۱افسرده دمان عهد ما، رشک یخند
همه‌ی رباعیات ←

حزین لاهیجی درباره‌ی حزین لاهیجی

محمدعلی بن ابوطالب متخلص به حزین از آخرین شاعران سبک هندی و از اعقاب شیخ زاهد گیلانی است. او در سال ۱۱۰۳ هجری قمری در اصفهان زاده شد. زندگی او مقارن سقوط دولت صفوی و آشفتگی اوضاع ایران بود که او را درگیر سفرها و ماجراهای فراوان نمود تا جایی که چندین بار جامهٔ رزم پوشید و به نبرد دشمنان رفت. نهایتاً درگیری یا اتهام‌زنی...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.