پرش به محتوای اصلی
حزین لاهیجی حزین لاهیجی

رباعیات

شمارهٔ ۱۲۶

بر تیره شب من که دل و جان گرید

چون شمع لبم خندد و مژگان گرید

بالین مرا منت غمخواری نیست

بر غربت من شام غریبان گرید

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۲۸در دهر، به مستعار آلوده مگرد
  2. شمارهٔ ۱۲۹گر نوح و دعای غرق، این دم می شد
  3. شمارهٔ ۱۳۰هرگه سخنی برلب اظهار رسد
  4. شمارهٔ ۱۳۱افسرده دمان عهد ما، رشک یخند
  5. شمارهٔ ۱۳۲از رهگذر دوست، صبایی نرسید
  6. شمارهٔ ۱۳۳زان پیش که دی آفت بستان گردد
  7. شمارهٔ ۱۳۴مشکل که دلم را نگهت شاد کند
  8. شمارهٔ ۱۳۵دل، بندهٔ عشق است، کفیلی دارد
همه‌ی رباعیات ←

حزین لاهیجی درباره‌ی حزین لاهیجی

محمدعلی بن ابوطالب متخلص به حزین از آخرین شاعران سبک هندی و از اعقاب شیخ زاهد گیلانی است. او در سال ۱۱۰۳ هجری قمری در اصفهان زاده شد. زندگی او مقارن سقوط دولت صفوی و آشفتگی اوضاع ایران بود که او را درگیر سفرها و ماجراهای فراوان نمود تا جایی که چندین بار جامهٔ رزم پوشید و به نبرد دشمنان رفت. نهایتاً درگیری یا اتهام‌زنی...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.