پرش به محتوای اصلی
حزین لاهیجی حزین لاهیجی

رباعیات

شمارهٔ ۱۳۵

دل، بندهٔ عشق است، کفیلی دارد

جان و تن سرگشته دلیلی دارد

آتشکدهٔ سینهٔ من خالی نیست

بتخانهٔ آزری خلیلی دارد

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۳۷عشق تو سواد دیده را جیحون کرد
  2. شمارهٔ ۱۳۸وبرانهٔ هند،کز صفا پاک بود
  3. شمارهٔ ۱۳۹کمتر به وصال، قرعهٔ کار افتد
  4. شمارهٔ ۱۴۰گلگون سرشک، گرم جولانی کرد
  5. شمارهٔ ۱۴۱بی پا و سران که هرزه گردی دارند
  6. شمارهٔ ۱۴۲ابنای زمان دُرد و صفا را ندهند
  7. شمارهٔ ۱۴۳حسنش، به می از حجاب بیرون آمد
  8. شمارهٔ ۱۴۴گردد چو خراب تن، چه غم؟ جان باشد
همه‌ی رباعیات ←

حزین لاهیجی درباره‌ی حزین لاهیجی

محمدعلی بن ابوطالب متخلص به حزین از آخرین شاعران سبک هندی و از اعقاب شیخ زاهد گیلانی است. او در سال ۱۱۰۳ هجری قمری در اصفهان زاده شد. زندگی او مقارن سقوط دولت صفوی و آشفتگی اوضاع ایران بود که او را درگیر سفرها و ماجراهای فراوان نمود تا جایی که چندین بار جامهٔ رزم پوشید و به نبرد دشمنان رفت. نهایتاً درگیری یا اتهام‌زنی...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.