پرش به محتوای اصلی
حزین لاهیجی حزین لاهیجی

رباعیات

شمارهٔ ۱۳۸

وبرانهٔ هند،کز صفا پاک بود

خاکش نمک دیدهٔ ادراک بود

آبش به بغل، شیشهٔ ساعت دارد

مینای حباب او پر از خاک بود

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۴۰گلگون سرشک، گرم جولانی کرد
  2. شمارهٔ ۱۴۱بی پا و سران که هرزه گردی دارند
  3. شمارهٔ ۱۴۲ابنای زمان دُرد و صفا را ندهند
  4. شمارهٔ ۱۴۳حسنش، به می از حجاب بیرون آمد
  5. شمارهٔ ۱۴۴گردد چو خراب تن، چه غم؟ جان باشد
  6. شمارهٔ ۱۴۵جانان چو هوای جلوه ی ناز کند
  7. شمارهٔ ۱۴۶حسن تو به یک جلوه گرفتارم کرد
  8. شمارهٔ ۱۴۷کی بود که دل بستهٔ زنار نبود؟
همه‌ی رباعیات ←

حزین لاهیجی درباره‌ی حزین لاهیجی

محمدعلی بن ابوطالب متخلص به حزین از آخرین شاعران سبک هندی و از اعقاب شیخ زاهد گیلانی است. او در سال ۱۱۰۳ هجری قمری در اصفهان زاده شد. زندگی او مقارن سقوط دولت صفوی و آشفتگی اوضاع ایران بود که او را درگیر سفرها و ماجراهای فراوان نمود تا جایی که چندین بار جامهٔ رزم پوشید و به نبرد دشمنان رفت. نهایتاً درگیری یا اتهام‌زنی...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.