پرش به محتوای اصلی
حزین لاهیجی حزین لاهیجی

رباعیات

شمارهٔ ۱۲۹

گر نوح و دعای غرق، این دم می شد

دنیا یک دم به کام آدم می شد

تا این همه کثرت اندکی کم می شد

طاعون خری، کاش به عالم میشد

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۳۱افسرده دمان عهد ما، رشک یخند
  2. شمارهٔ ۱۳۲از رهگذر دوست، صبایی نرسید
  3. شمارهٔ ۱۳۳زان پیش که دی آفت بستان گردد
  4. شمارهٔ ۱۳۴مشکل که دلم را نگهت شاد کند
  5. شمارهٔ ۱۳۵دل، بندهٔ عشق است، کفیلی دارد
  6. شمارهٔ ۱۳۶تا چند ز اشک بر رخم رنگ آید
  7. شمارهٔ ۱۳۷عشق تو سواد دیده را جیحون کرد
  8. شمارهٔ ۱۳۸وبرانهٔ هند،کز صفا پاک بود
همه‌ی رباعیات ←

حزین لاهیجی درباره‌ی حزین لاهیجی

محمدعلی بن ابوطالب متخلص به حزین از آخرین شاعران سبک هندی و از اعقاب شیخ زاهد گیلانی است. او در سال ۱۱۰۳ هجری قمری در اصفهان زاده شد. زندگی او مقارن سقوط دولت صفوی و آشفتگی اوضاع ایران بود که او را درگیر سفرها و ماجراهای فراوان نمود تا جایی که چندین بار جامهٔ رزم پوشید و به نبرد دشمنان رفت. نهایتاً درگیری یا اتهام‌زنی...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.