پرش به محتوای اصلی
حزین لاهیجی حزین لاهیجی

رباعیات

شمارهٔ ۱۳۳

زان پیش که دی آفت بستان گردد

اوراق گل از خزان پریشان گردد

ساقی، تو که ابر رحمتی، رشحه ببار

تا بلبل طبع من غزل خوان گردد

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۳۵دل، بندهٔ عشق است، کفیلی دارد
  2. شمارهٔ ۱۳۶تا چند ز اشک بر رخم رنگ آید
  3. شمارهٔ ۱۳۷عشق تو سواد دیده را جیحون کرد
  4. شمارهٔ ۱۳۸وبرانهٔ هند،کز صفا پاک بود
  5. شمارهٔ ۱۳۹کمتر به وصال، قرعهٔ کار افتد
  6. شمارهٔ ۱۴۰گلگون سرشک، گرم جولانی کرد
  7. شمارهٔ ۱۴۱بی پا و سران که هرزه گردی دارند
  8. شمارهٔ ۱۴۲ابنای زمان دُرد و صفا را ندهند
همه‌ی رباعیات ←

حزین لاهیجی درباره‌ی حزین لاهیجی

محمدعلی بن ابوطالب متخلص به حزین از آخرین شاعران سبک هندی و از اعقاب شیخ زاهد گیلانی است. او در سال ۱۱۰۳ هجری قمری در اصفهان زاده شد. زندگی او مقارن سقوط دولت صفوی و آشفتگی اوضاع ایران بود که او را درگیر سفرها و ماجراهای فراوان نمود تا جایی که چندین بار جامهٔ رزم پوشید و به نبرد دشمنان رفت. نهایتاً درگیری یا اتهام‌زنی...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.