پرش به محتوای اصلی
حزین لاهیجی حزین لاهیجی

رباعیات

شمارهٔ ۱۲۱

خنگ تو به کوهِ عالی ارکان ماند

ور موج عرق زند، به عمّان ماند

در راهِ تکش، فلک به میدان ماند

خورشید به گو، سمش به چوگان ماند

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۲۳بر پای بت، از نیاز پیشانی زد
  2. شمارهٔ ۱۲۴از گوشهٔ عزلتم جدا نتوان کرد
  3. شمارهٔ ۱۲۵غیر از کف خالی که ز ما بر جا ماند
  4. شمارهٔ ۱۲۶بر تیره شب من که دل و جان گرید
  5. شمارهٔ ۱۲۷عالی گهران، بنده نژادان منند
  6. شمارهٔ ۱۲۸در دهر، به مستعار آلوده مگرد
  7. شمارهٔ ۱۲۹گر نوح و دعای غرق، این دم می شد
  8. شمارهٔ ۱۳۰هرگه سخنی برلب اظهار رسد
همه‌ی رباعیات ←

حزین لاهیجی درباره‌ی حزین لاهیجی

محمدعلی بن ابوطالب متخلص به حزین از آخرین شاعران سبک هندی و از اعقاب شیخ زاهد گیلانی است. او در سال ۱۱۰۳ هجری قمری در اصفهان زاده شد. زندگی او مقارن سقوط دولت صفوی و آشفتگی اوضاع ایران بود که او را درگیر سفرها و ماجراهای فراوان نمود تا جایی که چندین بار جامهٔ رزم پوشید و به نبرد دشمنان رفت. نهایتاً درگیری یا اتهام‌زنی...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.