پرش به محتوای اصلی
حزین لاهیجی حزین لاهیجی

غزلیات ناتمام

شمارهٔ ۸۵

این است، سرود من و بلبل به چمن‌ها

فریاد ز بی‌مهری این عهدشکن‌ها

نشنیده کس، از غنچهٔ مستور تو حرفی

امّا به زبان‌ها ز تو افتاده سخن‌ها

روزی که دهد زلف تو، بر باد، غبارم

در خاک شود غالیه‌بو، جیب کفن‌ها

چون خاک سر کوی تو گیرند در آغوش

در حشر نیارند ز جان یاد، بدن‌ها

ادامه‌ی غزلیات ناتمام

  1. شمارهٔ ۸۷آشفته چو من نبود، سنبل به گلستان‌ها
  2. شمارهٔ ۸۸چو تر هرگز نگردید، از می وصل تو دامان‌ها
  3. شمارهٔ ۸۹چه شد مهر جهان‌آرای من، آن گرم‌جوشی‌ها
  4. شمارهٔ ۹۰نباشد دل چرا از لطف یار، امّیدوار امشب؟
  5. شمارهٔ ۹۱شد قسمت خال تو،که مشک ختن ماست
  6. شمارهٔ ۹۲شراب تشنه بسی موج زد، ایاغ کجاست؟
  7. شمارهٔ ۹۳فصل بهار عشق و تماشای اشک ماست
  8. شمارهٔ ۹۴دعوی گر جاهل، به بغل دشمن خود داشت
همه‌ی غزلیات ناتمام ←

حزین لاهیجی درباره‌ی حزین لاهیجی

محمدعلی بن ابوطالب متخلص به حزین از آخرین شاعران سبک هندی و از اعقاب شیخ زاهد گیلانی است. او در سال ۱۱۰۳ هجری قمری در اصفهان زاده شد. زندگی او مقارن سقوط دولت صفوی و آشفتگی اوضاع ایران بود که او را درگیر سفرها و ماجراهای فراوان نمود تا جایی که چندین بار جامهٔ رزم پوشید و به نبرد دشمنان رفت. نهایتاً درگیری یا اتهام‌زنی...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.