حزین لاهیجی
شمارهٔ ۲۱۴
امشب که از نظر مه من درگذاره بود
از داغ پیکرم، فلک پر ستاره بود
جرم محبّت اینهمه رنجش نداشته ست
از چشم ما مبین، که گناه نظاره بود
حزین لاهیجی
ادامه‌ی غزلیات ناتمام
- شمارهٔ ۲۱۶در بهاری که مرا بال و پرافشانی بود
- شمارهٔ ۲۱۷خجل چون بید مجنون گشتم از نشو و نمای خود
- شمارهٔ ۲۱۸تشنه کامان حسد خون مرا نوشیدند
- شمارهٔ ۲۱۹گهر چون سفته گردد، همچو اشک از دیده ها افتد
- شمارهٔ ۲۲۰شود چون جوهر آیینه پیدا، تار می‌افتد
- شمارهٔ ۲۲۱عزلت طلب از پایهٔ اقبال نیفتد
- شمارهٔ ۲۲۲ز شیرین‌کاری من، بیستون آباد می‌گردد
- شمارهٔ ۲۲۳نمی دانم چه سودا در سر مخمور می گردد
درباره‌ی حزین لاهیجی
محمدعلی بن ابوطالب متخلص به حزین از آخرین شاعران سبک هندی و از اعقاب شیخ زاهد گیلانی است. او در سال ۱۱۰۳ هجری قمری در اصفهان زاده شد. زندگی او مقارن سقوط دولت صفوی و آشفتگی اوضاع ایران بود که او را درگیر سفرها و ماجراهای فراوان نمود تا جایی که چندین بار جامهٔ رزم پوشید و به نبرد دشمنان رفت. نهایتاً درگیری یا اتهام‌زنی...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.