حزین لاهیجی
شمارهٔ ۲۱۶
در بهاری که مرا بال و پرافشانی بود
بی تو گل در نظرم، لالهٔ پیکانی بود
من بتخانه نشین را ز چه رو کرد خراب
کفر زلف تو، که آشوب مسلمانی بود؟
حزین لاهیجی
ادامه‌ی غزلیات ناتمام
- شمارهٔ ۲۱۸تشنه کامان حسد خون مرا نوشیدند
- شمارهٔ ۲۱۹گهر چون سفته گردد، همچو اشک از دیده ها افتد
- شمارهٔ ۲۲۰شود چون جوهر آیینه پیدا، تار می‌افتد
- شمارهٔ ۲۲۱عزلت طلب از پایهٔ اقبال نیفتد
- شمارهٔ ۲۲۲ز شیرین‌کاری من، بیستون آباد می‌گردد
- شمارهٔ ۲۲۳نمی دانم چه سودا در سر مخمور می گردد
- شمارهٔ ۲۲۴دل از قفس سینه، دم سرد برآورد
- شمارهٔ ۲۲۵زلف سیهش، آتش بیداد برآورد
درباره‌ی حزین لاهیجی
محمدعلی بن ابوطالب متخلص به حزین از آخرین شاعران سبک هندی و از اعقاب شیخ زاهد گیلانی است. او در سال ۱۱۰۳ هجری قمری در اصفهان زاده شد. زندگی او مقارن سقوط دولت صفوی و آشفتگی اوضاع ایران بود که او را درگیر سفرها و ماجراهای فراوان نمود تا جایی که چندین بار جامهٔ رزم پوشید و به نبرد دشمنان رفت. نهایتاً درگیری یا اتهام‌زنی...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.