پرش به محتوای اصلی
حزین لاهیجی حزین لاهیجی

غزلیات ناتمام

شمارهٔ ۲۲۵

زلف سیهش، آتش بیداد برآورد

دود از شکن طرّهٔ شمشاد برآورد

برخاست مرا از قفس سینه صفیری

شور از دل مرغان چمن زاد برآورد

رخساره نمودیّ و مرا مردمک چشم

در دیده سپندی شد و فریاد برآورد

ادامه‌ی غزلیات ناتمام

  1. شمارهٔ ۲۲۷دلم، شب بر خس و خاشاک کویش تا سحر غلتد
  2. شمارهٔ ۲۲۸تن سختی کشم چون در خروش آید، روان رقصد
  3. شمارهٔ ۲۲۹ساغر ای عشق به اندازهٔ مخمور بیار
  4. شمارهٔ ۲۳۰تیغ ستمت از می پرزور گران تر
  5. شمارهٔ ۲۳۱سیمین عذار اوست، ز خط خوش عیارتر
  6. شمارهٔ ۲۳۲چمن، به سایه نشینان خرمی بگذار
  7. شمارهٔ ۲۳۳کنون ز تربتم ای شوخ، سرگران مگذر
  8. شمارهٔ ۲۳۴می آید از کوی مغان طرز طربناکش نگر
همه‌ی غزلیات ناتمام ←

حزین لاهیجی درباره‌ی حزین لاهیجی

محمدعلی بن ابوطالب متخلص به حزین از آخرین شاعران سبک هندی و از اعقاب شیخ زاهد گیلانی است. او در سال ۱۱۰۳ هجری قمری در اصفهان زاده شد. زندگی او مقارن سقوط دولت صفوی و آشفتگی اوضاع ایران بود که او را درگیر سفرها و ماجراهای فراوان نمود تا جایی که چندین بار جامهٔ رزم پوشید و به نبرد دشمنان رفت. نهایتاً درگیری یا اتهام‌زنی...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.