شمارهٔ ۲۱۷

ادامه‌ی غزلیات ناتمام

1. شمارهٔ ۲۱۹گهر چون سفته گردد، همچو اشک از دیده ها افتد
2. شمارهٔ ۲۲۰شود چون جوهر آیینه پیدا، تار می‌افتد
3. شمارهٔ ۲۲۱عزلت طلب از پایهٔ اقبال نیفتد
4. شمارهٔ ۲۲۲ز شیرین‌کاری من، بیستون آباد می‌گردد
5. شمارهٔ ۲۲۳نمی دانم چه سودا در سر مخمور می گردد
6. شمارهٔ ۲۲۴دل از قفس سینه، دم سرد برآورد
7. شمارهٔ ۲۲۵زلف سیهش، آتش بیداد برآورد
8. شمارهٔ ۲۲۶ترسم که بر لبی، سخن آن میان رود