حزین لاهیجی
شمارهٔ ۲۱۳
دمهای زنده را، از اجل کی زیان بود؟
گیرم چو خود کناره، سخن در میان بود
کو آن زبان که صرف سپاس زبان کنم؟
مفتاح گنج خانهٔ معنی، زبان بود
حزین لاهیجی
ادامه‌ی غزلیات ناتمام
- شمارهٔ ۲۱۵مرنج از طعنهٔ خصم و مکن عرض کمال خود
- شمارهٔ ۲۱۶در بهاری که مرا بال و پرافشانی بود
- شمارهٔ ۲۱۷خجل چون بید مجنون گشتم از نشو و نمای خود
- شمارهٔ ۲۱۸تشنه کامان حسد خون مرا نوشیدند
- شمارهٔ ۲۱۹گهر چون سفته گردد، همچو اشک از دیده ها افتد
- شمارهٔ ۲۲۰شود چون جوهر آیینه پیدا، تار می‌افتد
- شمارهٔ ۲۲۱عزلت طلب از پایهٔ اقبال نیفتد
- شمارهٔ ۲۲۲ز شیرین‌کاری من، بیستون آباد می‌گردد
درباره‌ی حزین لاهیجی
محمدعلی بن ابوطالب متخلص به حزین از آخرین شاعران سبک هندی و از اعقاب شیخ زاهد گیلانی است. او در سال ۱۱۰۳ هجری قمری در اصفهان زاده شد. زندگی او مقارن سقوط دولت صفوی و آشفتگی اوضاع ایران بود که او را درگیر سفرها و ماجراهای فراوان نمود تا جایی که چندین بار جامهٔ رزم پوشید و به نبرد دشمنان رفت. نهایتاً درگیری یا اتهام‌زنی...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.