شمارهٔ ۲۱۱

ادامه‌ی غزلیات ناتمام

1. شمارهٔ ۲۱۳دمهای زنده را، از اجل کی زیان بود؟
2. شمارهٔ ۲۱۴امشب که از نظر مه من درگذاره بود
3. شمارهٔ ۲۱۵مرنج از طعنهٔ خصم و مکن عرض کمال خود
4. شمارهٔ ۲۱۶در بهاری که مرا بال و پرافشانی بود
5. شمارهٔ ۲۱۷خجل چون بید مجنون گشتم از نشو و نمای خود
6. شمارهٔ ۲۱۸تشنه کامان حسد خون مرا نوشیدند
7. شمارهٔ ۲۱۹گهر چون سفته گردد، همچو اشک از دیده ها افتد
8. شمارهٔ ۲۲۰شود چون جوهر آیینه پیدا، تار می‌افتد