شمارهٔ ۲

ادامه‌ی غزلیات ناتمام

1. شمارهٔ ۴سرشکِ لاله‌گون، رشکِ گلستان می‌کند ما را
2. شمارهٔ ۵چو شیشه بود تمنا تن کبود، مرا
3. شمارهٔ ۶سمند جلوه او، کرده تا غبار مرا
4. شمارهٔ ۷رفت آنکه دل به محنت، آسوده بود ما را
5. شمارهٔ ۸تب و تاب دوزخ از دل نبرد بهشت ما را
6. شمارهٔ ۹دادی به باد، طره عنبر سرشت را
7. شمارهٔ ۱۰چنان افشاند چشمم، بی‌تو، اشک بی‌محابا را
8. شمارهٔ ۱۱فکند از نظرش، چشم کینه خواه مرا